رمضان و آزمون بندگی
سعید فرجی خویی
رمضان ماه مردم، ماه بیدار شدن و بیدار کردن ایشان، ماه برانگیختن آنهایی که خاموش شده و نشسته اند، ماه نیرو دادن به فریادهایی که در حال شکستن و فرو خوردن هستند.
رمضان است و روزه؛ روزه گرفتن یعنی جهاد و پیکاری درونی به جهت آماده شدن برای پیکارها و جهادهای سخت و دشوار بیرونی که رمضان کلاس آموختن است. کلاسی بزرگ در قلب پیکره اجتماع که معلمان و پیشوایان آن همه ی انبیاءالهی از آدم تا محمد(ص) و همه امامان از علی(ع) تا مهدی(عج) می باشند.
رمضان ماه خداوند است و ماه بخشش گناهان؛ چون ماه آموزش است و آمادگی، ماه خودسازی و مهیا شدن که عادات و دلبستگی ها، نیازها و وابستگی های آدمی، وی را در مصاف با پلیدی ها و در میدان و کارزار مبارزه با سیئات، ناتوان می سازد پس باید کوشید تا از نیازها و هر آن چه دست و پای آدمی را از رسیدن به خداوند کار کوتاه می دارد، رهید. از آن چه آدمی را به ماندن، سکون و ایستایی می خواند، از خوردن، خوابیدن و از تن دادن و راضی شدن به همه ی پستی ها و رذالت هایی که آدمی برای نان و نام و فرزند مرتکب می شود که اگر نام و نان ندارد با بندگی و تعظیم به غیر پروردگار به ذلت به چنگ نیاورد.
در رمضان آدمی باید نیمه شب برخیزد وقتی دنیا تیره و تاریک است، وقتی همه در خوابند، برعکس همیشه، حالا نیمه شب بخورد. در اوج تاریکی و نیت کند یعنی جهت خود را مشخص نماید به خاطر چه هدفی و چه منظوری و سپس آماده نماز و پرستش معبود گردد. اذان گو بر بالای مناره رود، شب و سکوت مرگبارش را بشکند و بر مرتفع ترین نقطه شهر یگانگی خدا، محکومیت خدایان بشر ساخت، آزادگی انسان و نابودی شیطان را بر همگان شهادت دهد.
رمضان سه آموزش بزرگ برای بندگان دارد:1ـ آموزش فکری بر مبنای خواندن قرآن2ـ آگاهی از مکتب، از قوانینی که بنا نهاده شده است3ـ تکامل یافتن.
هدف بزرگتر رمضان تکامل یافتن آدمی است، همانگونه که اسلام می خواهد: انسانی خداگونه با اخلاقی خدایی. رمضان چه پرشکوه است ماهی که با خون سرخ علی(ع) و نزول قرآن برای نجات و رستگاری انسان عجین شده است.
یاد علی(ع) جزء دروس اصلی رمضان است. در سه شب و سه درسی که در طول23 سال (طول مدت نزول قرآن به پیامبر)،25 سال (مدت انتظار برای خلافت علی(ع)) و5 سال (مدت خلافت علی(ع)) به انسان میآموزد اینها همه در شب های قدر نهفته هستند که بهترین شب های سال می باشند.
در انتهای رمضان، عیدفطر و طلوع دوباره است. امیدی به سربلندی و قبولی در آزمونی عظیم طی یک ماه جشنی برای چیدن محصول، جشن جامعه ای که با دستانش از رمضان نیرو گرفته و با قدم هایی که از رمضان نیرو گرفته و با قدم هایی که از رمضان بیرون آمده تصویری روشن از روزهایی که همه برادرند، همه برابرند، همه آزادند را در برابر دیدگان انسان به معرض نمایش می گذارد.