وحی نبوی (۲)

رچاپ شده در اراز اذربایجان ارومیه

اه دوم برای استلال بر ضرورت وحی استدلال از وجود انسان است فلاسفه اسلامی و الهی عقیده دارند که شان اجتماعی بودن و نیاز بر زندگی دسته جمعی که لازمه اش وجود قانون و دستورالعمل می باشد ضرورت وحی و نبوت را ایجاب می کند.
بعضی از اساتید این مساله را مقداری وسعت داده و با یک تحلیل عقلی موضوع ضرورت وحی را از طریق نیاز بشری بررسی نموده اند.
حقیقت وحی
در نظام اعتقادی اسلام و تمامی پیروان ادیان آسمانی، وحی که از امور حیاتی و ضروری برای بشر می باشد عبارت است از ارتباط مرموز و ویژه<ای که بین خدای سبحان و انسان های ممتاز و برگزیده که پیامبر نامیده می شود حاصل می<گردد، خواه این ارتباط مستقیم باشد یا توسط فرشته شکل بگیرد که در سایه این ارتباط احکام قوانین و دستورالعمل هایی بر قلب پیامبر نازل می<شود و در نتیجه خداوند به او ماموریت می دهد تا آن ها را به مردم ابلاغ کند و پیامبر نیز در این ارتباط ملکوتی و فوق العاده که به وسیله قلب نورانی خود حقایق غیبی را بدون استمداد از حواس و بدون نیاز فکر از جهان غیب می گیرد منشا این داده های غیبی یعنی خدای سبحان را می شناسد و به ماموریت سنگین خود آگاهی کامل دارد و از آرامش درونی کامل برخوردار است.
بحث از حقیقت وحی از این جهت دارای ارزش و اهمیت است که شناخت وحی و پی بردن به حقیقت آن، پایه و اساس شناخت کلام و پیام خداوندی است چون شرایع و ادیان الهی از جمله قرآن کریم که بیانگر سخن حق تعالی و پیام الهی است به وسیله وحی و سروش غیبی مقدس به پیامبر بزرگوار اسلام نازل گردیده است بنابراین مساله وحی و شناخت واقعیت آن از اساسی ترین بحث در نبوت و پیامبرشناسی است.
وحی درلغت وقرآن
اصل وحی در لغت به معانی مختلف آمده که جامع همه آنها عبارت است از انتقال مطلب در ذهن مخاطب به شکل سریع و به طور سری و مخفیانه به گونه ای که از دیگران پوشیده باشد خواه این اشاره سریع و انتقال سری با کلمه باشد و یا با صدای خالی از ترکیب کلامی و یا با اشاره با اعضا. براساس این تعریف کاملا روشن است که در تحقق معنای وحی دو عنصر نقش اساسی دارد یکی اشاره رمزی و سری بودن و دیگری سرعت در انتقال مطلب و شاید به خاطر همان دو عنصردر ارتباط مرموز پیامبران با عالم غیب و ذات پروردگار این کلمه بکارگرفته شده است. درقرآن مجید وحی به معانی مختلف آمده لکن تمامی مصادیقی را که در قرآن کریم برای وحی آمده است می توان در چهار معنی اشاره پنهانی هدایت غریزی الهام(سروش غیبی) و وحی رسالی و نبوی منحصرکرد